سرگرمی می‌تواند محور طبیعی یک قرار باشد. بهترین شروع چیزی است که هر دو واقعاً می‌خواهید امتحان کنید، نه فعالیتی برای تحت تأثیر قرار دادن یا آزمودن یکی از شما.
از تجربه بپرسید، نه فقط اسم سرگرمی
کسی که بازی دوست دارد شاید معماهای مشارکتی را به مسابقه ترجیح دهد. دوستدار هنر شاید بخواهد نمایشگاه ببیند، نه اینکه در کارگاه شرکت کند. پیش از انتخاب قرار بر پایهٔ فعالیت، بپرسید چه جنبه‌ای از آن را دوست دارد.
گزینه‌ای با جزئیات عملی بدهید: «بازی رومیزی کوتاه در کافه را ترجیح می‌دهی یا کارگاه طراحی؟ من در هر دو تازه‌کارم.» صداقت دربارهٔ تجربه مانع تبدیل شدن شب به درسی غیرمنتظره می‌شود.
دربارهٔ مشارکت توافق کنید
در بازی، قوانین را توضیح دهید بدون اینکه همهٔ تصمیم‌ها را بگیرید. یک بار کمک پیشنهاد کنید و بگذارید فرد در صورت نیاز بیشتر بخواهد. اگر رقابت آزاردهنده شد، فعالیت را عوض کنید و نتیجه را داوری دربارهٔ سازگاری ندانید.
برای کلاس یا رویداد گروهی، هزینه، دسترسی و نیاز به رزرو را بررسی کنید. قبل از دعوت دوستان بپرسید. قراری که ناگهان جمعی بزرگ می‌شود ممکن است با برنامهٔ پذیرفته‌شده بسیار فرق داشته باشد.
هویت را وارد امتیازدهی نکنید
شوخی‌هایی نکنید که جنسیت طرف مقابل را توضیح مهارت، سلیقه یا رفتار او بدانند. توصیف ترجیحاتش با خود اوست.
در پایان بپرسید از چه لذت برد و چه را تغییر می‌داد. شاید سرگرمی مشترکی کشف کنید، یا فقط بفهمید گفت‌وگو با قهوه را بیشتر دوست دارید. هر دو نتیجه مفیدند.
مطالعهٔ بیشتر
Love is respect: شناخت مرزهای شخصی. نمونه‌های عملی بالا پیشنهادهای تحریریه‌اند، نه یافته‌های پژوهشی یا تضمین نتیجه.